MyLamia.com – Η Λαμία στο Διαδίκτυο!

Για όσους δεν το έχουν ξανακάνει, ίσως φαντάζει κάπως… τρομακτικό. Για τους μυημένους όμως, τα solo ταξίδια είναι εμπειρίες ζωής. Τι είναι άραγε αυτό που κάνει κάποιον να θέλει να ταξιδέψει μόνος και να ζήσει την εμπειρία ενός ταξιδιού χωρίς τα πλεονεκτήματα της συντροφιάς; Πολλοί νιώθουν την ανάγκη να απολαύσουν κάθε χαρά που τους προσφέρουν οι αισθήσεις μας, χωρίς να την μοιραστούν με κανέναν και χωρίς την «κουραστική» ασφάλεια ενός συνταξιδιώτη. Θέλουν να ξεφύγουν από τις… τέσσερις γωνίες του κόσμου τους, την τρομακτική άνεση της καθημερινής ρουτίνας και να ζήσουν έστω για λίγο τη ζωή τους όπως δεν την ζουν καθημερινά. Μάθετε τα υπέρ και τα κατά του να ταξιδεύει κανείς μόνος… Είμαστε κύριοι του εαυτού μας και των επιθυμιών μας Όταν ταξιδεύετε μόνοι, εσείς είστε το… αφεντικό! Μπορείτε να περάσετε ολόκληρη την μέρα σας σε μια καφετέρια ή να επισκεφτείτε 5 μεγάλα αξιοθέατα σε μία ημέρα, χωρίς να σας πει κανείς τίποτα και να φάτε ό,τι και όποτε θέλετε. Δε θα αναγκαστείτε να πάτε σε μέρη που δε θέλετε να πάτε και ούτε θα αναγκάσετε άλλους να κάνουν το ίδιο. Είναι μια εμπειρία απόλυτης ελευθερίας όπου μπορείτε να ικανοποιήσετε κάθε επιθυμία και λαχτάρα σας, χωρίς να συμβιβαστείτε ή να κάνετε εκπτώσεις. Προσοχή μόνο μήπως η απόλυτη ελευθερία αποδειχθεί τελικά… βαρετή! Κάνουμε περισσότερες γνωριμίες Ταξιδεύοντας μόνοι, θα κάνετε αρκετά πιο εύκολα γνωριμίες με άλλους ταξιδιώτες και πολύ πιθανό να κάνετε και φίλους ή να συνταξιδέψετε, καθώς δεν επικεντρώνεστε στη δική σας παρέα, αλλά είστε πιο «ανοιχτοί» στους γύρω σας. Συνήθως, όσοι ταξιδεύουν μόνοι, έχουν πιο «χαλαρή» νοοτροπία από εκείνους που ταξιδεύουν με παρέα και μάλιστα είναι ευκολότερο να γνωρίσουν ντόπιους και να επικοινωνήσουν μαζί τους. Αν πάντως δεν είστε και το πιο κοινωνικό άτομο στη γη, τότε η εμπειρία του να ταξιδεύετε μόνοι, ίσως να μην είναι και τόσο ευχάριστη, ειδικά μάλιστα αν βρίσκεστε στο εξωτερικό και υπάρχει και το «χάσμα» της γλώσσας. Αποκτάμε αυτοπεποίθηση Όταν ταξιδεύει κανείς μόνος, δε στηρίζεται σε κάποιον άλλο κι έτσι αναλαμβάνει μόνος του τις ευθύνες τους και γίνεται πιο ικανός απ’ όσο θα περίμενε ίσως. Επίσης, οι solo ταξιδιώτες βρίσκουν τρόπους να είναι πιο αυθεντικοί, να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι και τι θέλουν. Η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά που προέρχεται από την ανάληψη των ευθυνών μας και το σχεδιασμό του προγράμματος μας, είναι μια ισχυρή δύναμη. Με περισσότερη αυτοπεποίθηση, η αγάπη μας για τον εαυτό μας μεγαλώνει και στη συνέχεια και η διάθεσή μας να προσφέρουμε στους άλλους. Στην παρέα, τα υπόλοιπα άτομα περιμένουν από εσάς να ενεργήσετε με έναν ορισμένο τρόπο. Όταν ταξιδεύετε μόνοι, μπορείτε να είστε όποιος θέλετε χωρίς κανείς να σας κρίνει. Με το σακίδιό μας για παρέα, το να ταξιδεύουμε μόνοι, είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που μπορούμε να ζήσουμε. Κάθε απόφασή μας, βασίζεται στη δική μας αίσθηση της αυτοπεποίθησης. Δεν υπάρχει κανείς για να μας δώσει τη συμβουλή του ή να στηριχθούμε σε αυτόν κι έτσι εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας και μαθαίνουμε να επιβιώνουμε. Και είναι ακριβώς αυτές οι προκλήσεις που μας κάνουν πιο ισχυρούς. Πιο εύκολο να κάνουμε προϋπολογισμό Είστε υποχρεωμένοι να πληρώνετε μόνο για εσάς και να ξοδεύετε τα χρήματά σας όπου και όπως θέλετε. Έτσι, μπορείτε να κάνετε και καλύτερο υπολογισμό των οικονομικών σας. Βέβαια, το να μη μοιράζεστε τα έξοδα με κάποιον, σε αρκετές περιπτώσεις είναι ασύμφορο. Γινόμαστε περισσότερο υπεύθυνοι και προσεκτικοί Όταν ταξιδεύουμε μόνοι, «αναγκαζόμαστε» -για να προφυλάξουμε τον εαυτό μας- να είμαστε προσεκτικοί. Σε γενικές γραμμές, οι δημόσιοι χώροι είναι πάντα ασφαλέστεροι από τους ιδιωτικούς. Επίσης μαθαίνουμε να είμαστε επιφυλακτικοί με τους οδηγούς ταξί και να μη γνωστοποιούμε σε άγνωστα άτομα για το που μένουμε. Και δε θα πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε… αγενείς όπου χρειάζεται. Είμαστε «εκπαιδευμένοι» να είμαστε ευγενικοί, το οποίο είναι σημαντικό για τους ταξιδιώτες και όχι μόνο, αλλά το να μιλάμε δυνατά και σταθερά για να δείξουμε ότι έχουμε τον έλεγχο μιας κατάστασης ή συνομιλίας, είναι σημαντικό για την ασφάλειά μας. Τέλος θα πρέπει να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε. Είναι πιο συναρπαστικό, αλλά και μοναχικό Θέτοντας το δικό σας ρυθμό στο ταξίδι σας, θα κάνετε μοναδικές ανακαλύψεις και θα ζήσετε στιγμές που δύσκολα θα ζούσατε «τυλιγμένοι» στην ασφάλεια του συντρόφου ή φίλου σας. …αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε: όσοι ταξιδεύουν μόνοι, είναι πολύ πιθανό να νιώσουν στιγμές μοναξιάς, να θέλουν να μοιραστούν τη χαρά, τις αναμνήσεις ή τον προβληματισμό τους με κάποιον και να μη μπορούν.

Χειμώνας, είστε για εκδρομούλα στο..βουνό, τι καλύτερο από μία στάση για καφέ στο Πετρινο στο Πολύδροσσο Παρνασσού; To Cafe Bar Πέτρινο βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού, όπου μπορείτε να χαλαρώσετε πίνωντας τον καφέ ή το ποτό σας. [gallery columns="4"]

Ο φωτογραφικός φακός είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να αντισταθεί στην ομορφιά της φύσης.Ειδικά  οταν αφορά την Δυτική Φθιώτιδα και κυρίως όταν έχει χιονίσει. Ο φωτογράφος Δ. Καραντζούνης αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο, εικόνες  από την περιοχή, που κάποια στιγμή θα πρέπει να “εκμεταλλευτούν” οι αρμόδιοι για την τουριστική και πολιτιστική ανάπτυξη στον Δήμο Μακρακώμης. [vimeo]http://vimeo.com/36557412[/vimeo]

Καθώς η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου πλησιάζει, πολλοί από εσάς, ίσως έχετε στο μυαλό σας παραδοσιακούς ρομαντικούς προορισμούς για να ταξιδέψετε με το ταίρι σας. Εμείς θα σας βοηθήσουμε να σκεφτείτε κάτι πιο πρωτότυπο, πέρα από το Παρίσι, τη Ρώμη ή το Λονδίνο και να ταξιδέψετε κάπου πιο εξωτικά και ακόμη πιο… ρομαντικά, στις νησιωτικές καρδιές του κόσμου!

Θαυμάστε τη μαγεία της φύσης και τα παρακάτω νησιά σε σχήμα καρδιάς, όπως το νησί Makepeace, το οποίο κατέστη διαθέσιμο για κρατήσεις πέρυσι και το νησί Galesnjak, που οφείλει τη φήμη του στο Google Earth, αλλά και το διάσημο κοραλλιογενές νησί-καρδιά, στο Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο της Αυστραλίας.

Νησί Makepeace, Queensland, Αυστραλία

Το νησί Makepeace δημιουργήθηκε το 2009 ως ένας ιδιωτικός παράδεισος για τους ιδιοκτήτες του, Ρίτσαρντ Μπράνσον, ιδρυτή του ομίλου Virgin και Brett Godfrey, συνιδρυτή της Virgin Blue (Australia). Βρίσκεται στο ποτάμι Noosa στο Queensland της Αυστραλίας ( http://bit.ly/Makepeace_island ) και έγινε διαθέσιμο για το κοινό και για αποκλειστικές κρατήσεις, τον περασμένο Ιούλιο. Μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 22 άτομα και περιλαμβάνει πισίνα, spa, θερινό κινηματογράφο και γήπεδο τένις.

Το νησί δημιουργήθηκε σε αρμονία με το γύρω φυσικό περιβάλλον και βρίσκεται πολύ κοντά στα αξιοθέατα του Sunshine Coast. Με το δικό του ποταμόπλοιο για να μεταφέρει τους επισκέπτες, σε αυτό το νησί των 250 στρεμμάτων, η διακόσμηση στους κήπους, αλλά και στο εσωτερικό των κτηρίων περιλαμβάνει γιγάντια γλυπτά, γρανιτένια και πέτρινα τελειώματα, μπανιέρες από ηφαιστειακό βράχο και έπιπλα από το Μπαλί, την Ιάβα και αλλού σε όλη την Ινδονησία.

Οι τιμές για την ημέρα, ξεκινούν από περίπου 6.270 ευρώ για έως οκτώ άτομα. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα http://...

Έχω μια θεωρία: Η πραγματική φύση των ανθρώπων, των πραγμάτων και των καταστάσεων αποκαλύπτεται τη νύχτα. Δεν είχα άλλη επιλογή λοιπόν. Έπρεπε να δω το Γαλαξίδι -για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό- μετά τη δύση του ηλίου. Πίστευα ότι, αν καταφέρει να με εντυπωσιάσει, Πέμπτη βράδυ στα μέσα του φθινοπώρου, τότε θα μπορούσα να δικαιολογήσω τη φήμη του, αλλά και τις αναμνήσεις μου που, αν και θολές, μου υπαγόρευαν ότι θα μου κλείσει γοητευτικά το μάτι... Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα πλησιάζοντας ήταν ότι οι άνθρωποι εδώ στο Γαλαξίδι ξέρουν από φωτισμό. Ολόκληρη η πόλη ήταν λουσμένη στο διακριτικό φως που έδιναν οι εκατοντάδες φανοστάτες. Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο μπορούσα να έχω άποψη για το εσωτερικό της πόλης, αλλά και ένα περίγραμμα για το πού θα κινηθώ ώστε να μην βρεθώ σε κανένα κατσάβραχο μέσα στη μαύρη νύχτα. Έτσι μου γεννήθηκαν τα πρώτα ψήγματα συμπάθειας για τον τόπο που θα με φιλοξενούσε τις επόμενες ώρες. Όπως οι περισσότερες γυναίκες, διακρίνομαι για την παντελή έλλειψη προσανατολισμού! Έτσι λοιπόν τα ψήγματα συμπάθειας για το Γαλαξίδι μετατράπηκαν σε ενθουσιασμό όταν κατάφερα να φτάσω στο κεντρικό λιμανάκι χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσω τους... 2.995 από τους 3.000 κατοίκους της πόλης και κυρίως χωρίς να αναγκαστώ να κάνω ένα εκατομμύριο μανούβρες οδηγώντας μέσα στα στενά δρομάκια. Ήταν πολύ απλό. Από την είσοδο ακολούθησα μια ευθεία με απαλές καμπύλες κι έφτασα σε διασταύρωση όπου οι Γαλαξιδιώτες είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν την ταμπέλα σε εμφανές σημείο. Και ο μικρός κόλπος εμφανίστηκε μπροστά μου. ΝΑΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Στο μικρό λιμανάκι δεκάδες ψαρόβαρκες λικνίζονταν απαλά στα σκούρα νερά όπου αντικατοπτρίζονταν τα φώτα -νάτο πάλι το φως!- από τα cafes και τις ταβέρνες που απλώνονται στα αριστερά του κόλπου. Στην απέναντι πλευρά, το δασάκι τράβηξε την προσοχή μου αλλά άφησα την περιέργειά μου ανικανοποίητη, αφού κάτι έπρεπε να εξερευνήσω και το πρωί. Εξάλλου η μυρωδιά των ψαριών που ψήνονταν στα κάρβουνα με έπεισε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να βάλω στο μικροσκόπιο αυτά που κρύβονταν πίσω από τις φωτεινές επιγραφές των ουζερί και των εστιατορίων. Και είχα πολλές επιλογές αφού, παρά το γεγονός ότι ήταν καθημερινή και η κίνηση πεσμένη, οι ιδιοκτήτες δεν είχαν βάλει λουκέτο. Όπως με διαβεβαίωσαν δε οι ψαράδες της περιοχής, εδώ βρίσκεις μόνο φρέσκο ψάρι. Το Γαλαξίδι μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε σημαντικό λιμάνι και οι κάτοικοί του ήταν στην πλειοψηφία τους ναυτικοί. Πλέον τα ιστιοφόρα έχουν αντικατασταθεί από τις τράτες, αφού οι περισσότεροι Γαλαξιδιώτες μπορεί να έχουν στραφεί προς τον τουρισμό, είναι όμως δεκάδες αυτοί που εξακολουθούν να ασχολούνται με τη θάλασσα. Συζητώντας με κάποιους από αυτούς, λοιπόν, έμαθα ότι σε αυτή την πλευρά του Κορινθιακού κόλπου τα νερά είναι πλούσια σε βακαλάο, μπαλάδες, γόπες, σκορπιούς, σαλούμπαρδους, καραβίδες και γαρίδες. Και μην νομίζετε ότι σας αραδιάζω ονόματα ψαριών σε μια κρίση για επίδειξη γνώσεων, απλώς θεωρώ πως με αυτόν τον τρόπο θα είστε πιο υποψιασμένοι για το τι είναι σίγουρα φρέσκο όταν βρεθείτε στις ταβέρνες της περιοχής. ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΗ ΣΤΟ ΟΥΖΟ Μισοζαλισμένη από το ούζο και τις ιστορίες των ψαράδων για φουρτούνες, αφρόψαρα και παραγάδια, αποφάσισα ότι η βραδιά για μένα είχε φτάσει στο τέλος της. Εσείς όμως αν βρεθείτε στο Γαλαξίδι μπορείτε μετά από ένα ωραίο γεύμα -καταπληκτικά τα φρούτα γαρνιρισμένα με μπόλικο γλυκό του κουταλιού ή μέλι που σερβίρουν στο τέλος- να συνεχίσετε τη βραδιά σας στα μπαράκια που είναι διασκορπισμένα κατά μήκος του λιμανιού. Εγώ πάντως ζω για τη στιγμή που οι ντόπιοι θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τη γραφειοκρατία και θα ξανανοίξουν ως club τη σπηλιά με τους σταλακτίτες που βρίσκεται στην άκρη του λιμανιού. Το 1965 δυο Αυστραλοί μετέτρεψαν τη συγκεκριμένη σπηλιά από ψυγείο για τυριά σε ντίσκο. Όπως μου περιέγραψαν οι Γαλαξιδιώτες, το εγχείρημα είχε τέτοια επιτυχία που στο μικρό λιμανάκι δίπλα στις τράτες άραζαν χλιδάτα κότερα, οι ιδιοκτήτες των οποίων διασκέδαζαν μέχρι πρωίας στη σπηλιά. Το... μαγαζί το έκλεισαν οι Αρχές, γιατί δεν είχε δεύτερη έξοδο. Αν τα νυχτερινά φώτα χαρίζουν γοητεία στην πόλη, το φως της ημέρας αποκαλύπτει κάτι που, όσοι ζούμε κάτω από τη... δικτατορία του μπετόν, έχουμε ξεχάσει: ο ήλιος δεν βρίσκεται κάπου στον ουρανό για να μας ταλαιπωρεί στέλνοντας αφόρητη θερμότητα, το οπτικό μας πεδίο δεν περιορίζεται απαραίτητα στο μισό μέτρο και οι πέτρες δεν χρησιμεύουν για να σκοτώσουμε την υστερική γειτόνισσα... ΣΑΝ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΑΙΝΙΑΣ Το Γαλαξίδι κατατάσσεται με νόμο στους διατηρητέους παραδοσιακούς οικισμούς. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, όλα τα σπίτια είναι χτισμένα με πέτρα και δεν ξεπερνούν τα δυο πατώματα. Και αυτό γιατί, όπως λένε οι ντόπιοι, «όλοι έχουν δικαίωμα στη θέα προς τους Δελφούς». Η βόλτα μου υπό το φως του ήλιου ξεκίνησε και πάλι από το κεντρικό λιμανάκι. Συνέχισα χαζεύοντας τη θάλασσα προς το δεύτερο μικρό κόλπο, τον Χηρόλακο. Η ονομασία του χάνεται πίσω στις δεκαετίες τότε που το Γαλαξίδι ήταν μεγάλη ναυτική δύναμη· εκεί μαζεύονταν οι σύζυγοι των ναυτικών που χάνονταν σε ναυάγια και θρηνούσαν. Για ώρες περιπλανήθηκα στο Γαλαξίδι στα στενά σοκάκια θαυμάζοντας σπίτια και αυλές. Στην Πλατεία Ηρώων, όπου τη Μεγάλη Παρασκευή συγκεντρώνονται οι τρεις επιτάφιοι της πόλης, στάθηκα για λίγο παρατηρώντας τα πιτσιρίκια με τις τεράστιες σχολικές τσάντες. Αφού τίμησα δεόντως το ραβανί που αποτελεί την τοπική σπεσιαλιτέ στα γλυκά αποφάσισα να κατευθυνθώ προς το δάσος. Καλύπτει τη δεξιά πλευρά του κεντρικού λιμανιού -Πέρα Πάντα την λένε οι ντόπιοι. Ανάμεσα στα δέντρα, υπάρχουν διάσπαρτα παγκάκια για ρομαντικές εξορμήσεις, ενώ, ανά τακτά διαστήματα, βρίσκονται πινακίδες με μηνύματα των φίλων του δάσους που εφιστούν την προσοχή των επισκεπτών. Όταν ρώτησα ποιος είναι ο κυριούλης, την προτομή του οποίου συνάντησα μέσα στα δέντρα, με πληροφόρησαν ότι πρόκειται για το δάσκαλο που το 1924 εμπνεύστηκε τη δημιουργία του δάσους. Ο ίδιος και οι μαθητές του φύτεψαν τα πρώτα δέντρα. Κοιτώντας το ρολόι διαπίστωσα ότι έπρεπε να πάρω το δρόμο της επιστροφής καθώς για μένα η βόλτα στο Γαλαξίδι κάπου εδώ είχε τελειώσει. Εσείς όμως έχετε όλο το χρόνο μπροστά σας...

Το Καρναβάλι της Βενετίας είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ για την Αποκριά, που πραγματοποιείται τις ημέρες που προηγούνται της Καθαράς Δευτέρας. Οι φανταχτερές εκδηλώσεις του, ζωντανεύουν σκηνές από το πλούσιο πολιτιστικό παρελθόν και την ιστορία της πόλης, η οποία στέκεται επάξια στο ύψος του παλαιού ονόματός της, ως Γαληνοτάτη, ενώ ο ρομαντισμός που αποπνέει, αντανακλάται σε κάθε γωνιά της.

Φυσικά η Βενετία έχει πολλά ακόμη αξιοθέατα, όπως τα palazzο Ca' d'Oro, Palazzo Contarini del Bovolo, το περίφημο Παλάτι των Δόγηδων, η γέφυρα των Στεναγμών, η Όπερα Fenice και φυσικά τα μυθικά κανάλια της πόλης. Διαβάστε γενικά για την πόλη στο: www.clickatlife.gr/story/taksidi/benetia-i-italida-planeutra!?id=1953995 .

Ένα καρναβάλι με μακραίωνη ιστορία

Το βενετσιάνικο καρναβάλι πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Βενετία τον 11ο αιώνα, όταν η Καθολική Εκκλησία το όρισε ως περίοδο εκτόνωσης πριν τους περιορισμούς του Πάσχα και τότε εορταζόταν για περισσότερους από δύο μήνες με τη συγκατάθεση της θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας, των δόγηδων, που είχαν επιτρέψει και τη χρήση της μάσκας.

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, το βενετσιάνικο Καρναβάλι παρήκμασε για να αναβιώσει το 1979 με μεγάλη επιτυχία και σήμερα αποτελεί την καλύτερη αφορμή για να φορέσουμε μια μάσκα και ένα κοστούμι, να κάνουμε βόλτες στην όμορφη και ρομαντική ιταλική πόλη, να απολαύσουμε τη ζωντανή μουσική στις μεγάλες της πλατείες και να συμμετάσχουμε στις εκδηλώσεις και στα υπαίθρια δρώμενα. Η διάσημη πλατεία του Αγίου Μάρκου, αποτελεί το κέντρο των εκδηλώσεων και εκεί θα δείτε εκατοντάδες άτομα ντυμένα με εμπνευσμένες φορεσιές, που αποτελούν το τέλειο θέμα για καταπληκτικές φωτογραφίες.

Το 18ο αιώνα, το Καρναβάλι ξεκίνησε με μια σειρά από χορούς που διοργανώνονταν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπως μπορεί να δει κανείς στις τοιχογραφίες του διάσημου καφέ Quadri, ενώ πολλά χρήματα σπαταλούνταν κάθε βράδυ της Αποκριάς στο καζίνο Gambling Ridotto. Ανεξάρτητα από την κοινωνική θέση του καθενός, όλοι φορούσαν περίτεχνες μάσκες και κοστούμια αρλεκίνου, κολομπίνας, δόγηδων, του γιατρού της πανούκλας και φυσικά της εταίρας, άλλα και κοστούμια με αναφορές στην Commedia del'Arte και την Ιταλική Αναγέννηση.

Η ζωή είναι ένα θέατρο, ήρθε η ώρα να βάλουμε τις μάσκες μας!

Για το 2012 το Καρναβάλι της Βενετίας ξεκινά στις 4 Φεβρουαρίου (οι προεκδηλώσεις) και ολοκληρώνεται στις 21 Φεβρουαρίου. Οι πιο σημαντικές διοργανώσεις γίνονται τις τελευταίες δέκα ημέρες, με την κορύφωσή τους να είναι το τελευταίο τετραήμερο, από τις 18 έως τις 21 Φεβρουαρίου.

Το κεντρικό θέμα του καρναβαλιού για φέτος είναι το… θέατρο («La Vita è Teatro. Tutti in ...

To Φεβρουάριο, η υφήλιος υποδέχεται με γλέντια και χορούς τους απανταχού καρναβαλιστές. Αν και το καρναβάλι, ως γεγονός, ξεκίνησε προκειμένου να σημάνει την «αποχή από το κρέας»- αυτό εξάλλου σημαίνει και ετυμολογικά η λέξη προερχόμενη από τα λατινικά, το σύγχρονο καρναβάλι ελάχιστη σχέση έχει με το παρελθόν.

Η νεότερη και εκσυγχρονισμένη μορφή του, που όλοι γνωρίζουμε, είναι ισπανική και πορτογαλική έμπνευση, και έχει σαν κύρια χαρακτηριστικά την κατανάλωση αλκοόλ, τον ξέφρενο χορό και το περίεργο ντύσιμο, ή και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις το… ελάχιστο ντύσιμο.

Λίγο πριν ο Βασιλιάς Καρνάβαλος δώσει το έναυσμα, και αφού έχετε εξοπλιστεί με τα απαραίτητα (κάμερα, κοστούμι, λίγα μετρητά και πολύ νερό) ας δούμε τα 8 καλύτερα καρναβαλικά events του κόσμου.

Ρίο, Βραζιλία: το κλασικό

Όταν κάποιος σκέφτεται καρναβάλι, η πρώτη λέξη που του έρχεται στο μυαλό είναι φυσικά το Ρίο ( www.rio-carnival.net ). Το βραζιλιάνικο έθιμο, διεξάγεται από τις 17 έως τις 22 Φεβρουαρίου φέτος. Από την Ipanema ως την Copacabana, επισκέπτες και ντόπιοι αψηφούν την υγρασία και τη ζέστη που επικρατεί και «κυνηγάνε» τις σχολές σάμπα που χορεύουν από γειτονιά σε γειτονιά. Τα γνωστά «blocos» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις διάσπαρτες παρελάσεις, με πιο σημαντικές την «Cordão do Bola Preta» (το παραδοσιακό bloco στο κέντρο της πόλης, όπου συμμετέχουν περίπου 600.000 άνθρωποι), το Suvaco do Cristo (στην περιοχή του Βοτανικού Κήπου), το Carmelitas (την ομάδα δηλαδή που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε από καλόγριες, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί έμπνευση μουσικής μπάντας, και συνήθως βρίσκεται σους λόφους γύρω από την Santa Teresa), το Simpatia é Quase Amor (από τα πιο σημαντικά στην Ipanema, που σημαίνει η «Φιλικότητα είναι σχεδόν αγάπη»), και τέλος το ...

Ο Σκαμνός είναι ένα μικρό ορεινό χωριό του νομού Φθιώτιδας επάνω στον οδικό άξονα της παλιάς Εθνικής Οδού Λαμίας – Αθηνών, ενώ πάνω από το χωριό διέρχεται ο νεώτερος οδικός άξονας Λαμίας – Πατρών. Γραφικό και πανέμορφο, είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων .        Από τον Σκαμνό – Ασωπό – Κουμαρίτσι – Οίτη οριοθετείται ζώνη ειδικής προστασίας της άγριας πανίδας και της αυτοφυούς χλωρίδας/καταφύγια άγριας ζωής. SPA GR EE Οδηγία 79/409, Ν.2637/1998). (Πηγή: www.dimosgorgopotamou.gr) Γεωγραφικά το χωριό μας συνορεύει με τα χωριά Ελευθεροχώρι, Μπράλο και Οίτη Φθιώτιδος. Απέχει 28 χλμ. από την πόλη της Λαμίας, 15 χιλιόμετρα από την Εθνική Οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης, 35 χλμ. από την παραθαλάσσια κωμόπολη των Καμένων Βούρλων, 11 χλμ. από την Γραβιά Φωκίδος με το ξακουστό της χάνι, και 45 χλμ. περίπου από το το χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού. Το χωριό βρίσκεται εγκατεστημένο νοτιοδυτικά των πλαγιών του όρους Καλλίδρομου και η θέση του επιτρέπει στον κάτοικο και τον επισκέπτη να απολαμβάνει την απεριόριστη θέα του. Το στοιχείο του πράσινου είναι εξαιρετικά έντονο από κάθε λογής δένδρα όπως Μουριές (εν αφθονία), Πλατάνια (Platanus sp.), Κυπαρίσσια, Δρύς (Quercus sessiliflora Q conferta), Πουρνάρια (Quercus coccifera), Αριές (Quercus llex),Κουμαριές (Arbutus unedo), Κουτσουπιές, Έλατα ,και γενικά πλούσια πανίδα και χλωρίδα. Το σκηνικό συνθέτουν όμορφα σπίτια με πέτρα και ξύλο, εκκλησίες και μικρά ξωκλήσια και πινελιές από πετρόκτιστες βρυσούλες. Το χωριό αποτελεί επίσης συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα χωριά Οίτη, Σκλήθρο, Οινοχώρι, Αποστολιάς, Παύλιανη, Καλοσκοπή, Πανουργιάς, Στρώμη, Πυρά, Μαυρολιθάρι, Καστριώτισσα, Κάτω Μουσουνίτσα, και Αθανάσιος Διάκος με την πόλη της Λαμίας. Το χωριό παρέχει στους κατοίκους και τους επισκέπτες του την άνεση ώστε μέσα σε λιγότερο από 45΄λεπτά της ώρας (η πιο μακρινή μετακίνηση) να επισκεφθεί κάποια μεγάλη πόλη (Λαμία), να απολαύσει το μπάνιο του (Καμένα Βούρλα) ή να επισκεφτεί το χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού για σκι, ή να απολαύσει τον καφέ του ή το ποτό του, σε κάποιο από τα εκπληκτικά sale της περιοχής. Ο Σκαμνός ανήκει διοικητικά στον Δήμο Γοργοποτάμου ( από 1/1/1999) με έδρα το Μοσχοχώρι. Ο μόνιμος πληθυσμός του δεν ξεπερνά τους 30 κατοίκους. Η έκτασή του καταλαμβάνει δάση, βοσκότοπους, μηδαμινές καλλιεργήσιμες εκτάσεις, σπίτια, δρόμους, βράχια, χαράδρες, φαράγγια. Από τους μόνιμους κάτοικους ελάχιστοι ασχολούνται πλέον με την κτηνοτροφία, κανένας με την γεωργία, ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού το αποτελούν συνταξιούχοι. Δυστυχώς το χωριό δεν διαθέτει ούτε καφενείο, ούτε ταβέρνα, ούτε κάποιο κατάλυμα για επισκέπτες, με συνέπεια οι κάτοικοί του να τα αναζητούν στα γύρω χωριά της περιοχής μας. [gallery columns="4"]

Σκαρφαλωμένο πάνω σε έναν βράχο στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, στα ανοιχτά των ακτών της Ζανζιβάρης, στην Τανζανία εντύπωση προκαλεί με την πρώτη ματιά αυτό το μικρό εστιατόριο που το όνομά του τα λέει όλα: «The Rock Restaurant» ή ελληνιστί «Το Εστιατόριο του Βράχου». Εκ πρώτης όψης θυμίζει παραδοσιακή «καλύβα» που χτίστηκε πάνω στο βράχο για κάποιο (άγνωστο ποιον!) σκοπό, κοντά στην πανέμορφη ακτή Michanwi Pingwe, η οποία συγκεντρώνει καθημερινά πλήθος παραθεριστών. Με μια πιο προσεκτική ματιά, όμως, -ακούγοντας βέβαια και τις περιγραφές των ντόπιων- δεν αργείς να καταλάβεις ότι πρόκειται για εστιατόριο. Άλλωστε ο κόσμος που πηγαινοέρχεται αλλά πρωτίστως οι μυρωδιές των θαλασσινών που ψήνονται στα κάρβουνα δεν αφήνουν καμία μα καμία αμφιβολία ότι εκεί θα φας πολύ καλά! Ανάλογα με τις παλίρροιες, η προσέγγιση είναι εύκολη, αφού μπορείς να πας κολυμπώντας, με βάρκα ή ακόμη και με τα πόδια, κάνοντας μια μικρή διαδρομή μέσα στα ρηχά νερά. Λιτό στη διακόσμηση και με καταπληκτική θέα στον ωκεανό προσφέρει πολλά παραπάνω από αυτά που… δείχνει! Το εστιατόριο σερβίρει μια μεγάλη ποικιλία από θαλασσινά και ψάρια, δροσερές σαλάτες, όλα παραδοσιακά πιάτα της περιοχής και ολόφρεσκα! Δοκίμασε αστακομακαρονάδα και καλό κρασί αλλά μην το παρακάνεις, γιατί υπάρχει και η επιστροφή… Και όπως γνωρίζεις καλά, το κολύμπι με γεμάτο στομάχι… απαγορεύεται!

Καλή η τεχνολογία και τα gadgets, αλλά σαν τον φυσικό κόσμο τίποτα. Υπέροχο βίντεο! [youtube]http://www.youtube.com/watch?v=B8WHKRzkCOY[/youtube]