της Δέσποινας Σπανούδη5 χρόνια μετά την αποκάλυψη του εξασθενούς χρωμίου στη λεκάνη του Ασωπού και 40 χρόνια μετά τη μετατροπή μιας ολόκληρης περιοχής σε βιομηχανική χαβούζα, μπορεί τίποτε να μην έχει αλλάξει στο καθεστώς της ασυδοσίας και της ρύπανσης, ωστόσο νέο πεδίο δόξης λαμπρό για κέρδη και οφέλη έχει ανοίξει διάπλατα: Μελέτες επί μελετών, κάποιες πολύ ακριβά πληρωμένες όπως η τελευταία που συμμετέχει η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Είναι κακό θα αναρωτηθεί κανείς να γίνει μια τέτοια μελέτη; Ασφαλώς όχι. Είναι απλώς άσκοπο. Γιατί ξοδεύονται χρήματα για να μάθουμε πως θα καθαρίσουμε το νερό, όταν η ρύπανση συνεχίζεται αμείωτη και ανεξέλεγκτη από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς της πολιτείας και της περιφέρειας. Γιατί ακόμη δεν έχει γίνει καμία απολύτως ενέργεια για
την οργάνωση της άτυπης βιομηχανικής ζώνης σε περιοχή με σχέδιο και υποδομές.
Γιατί δεν έχει μπει όριο για τη συγκέντρωση εξασθενούς χρωμίου στο πόσιμο νερό. Γιατί δεν έχει ανακοινωθεί κανένα μέτρο για την ασφάλεια των βιομηχανικών τροφίμων και ποτών
που παράγονται από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της χώρας στην περιοχή. Γιατί αυτοί που επί τόσα χρόνια υποθάλπουν την ασυδοσία με κάθε τρόπο, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την απόγνωση των αγροτών της Βοιωτίας που απροστάτευτοι και εγκαταλειμμένοι, μοιράζουν τα προϊόντα τους στις ουρές των απελπισμένων του Συντάγματος.
